خبرگزاری فارس مازندران به نقل از خبرگذاری مازندروز در روزهایی که کارگران زیر آفتاب سوزان تابستان و سرمای تیز ارتفاعات شمال، جان بر سر لقمهای نان میگذارند، صدای سقوط، برقزدگی و فریادهای کمک هنوز در کارگاهها شنیده میشود.آمارهای رسمی پزشکی قانونی استان مازندران نشان میدهد که در ۶ ماهه نخست امسال، ۵۵ نفر جان خود را در حوادث کار از دست دادهاند؛ ۵۴ مرد و تنها یک زن. عددی که در مقایسه با سال گذشته تغییر نکرده است؛ نه افزایشی رخ داده و نه کاهش محسوسی. تکرار این حوادث، تکرار فقدان و تکرار غفلت، بهطور تلخ، بخشی از واقعیت روزمره محیطهای کاری استان شده است.هر یک از این مرگها، داستانی از تلاش و امید را به همراه دارد؛ مردانی که صبح از خانه بیرون رفتند و دیگر بازنگشتند، کودکانی که انتظار پدر را میکشند، همسرانی که با دست خالی و قلبی شکسته، روبهرو شدند.
چهرههای بینام پشت اعداد
علی عباسی، مدیرکل پزشکی قانونی مازندران، در گفتوگو با خبرنگار ما با ارائه جزئیات گفت: سقوط از بلندی با ۳۵ فوتی در رتبه نخست مرگهای ناشی از حوادث کار قرار دارد و پس از آن برقگرفتگی و برخورد با اجسام سخت هرکدام با ۸ مورد و سایر عوامل با ۴ مورد در ردههای بعدی هستند.وی افزود: از مجموع فوتیها، ۳۷ نفر متأهل بودند؛ مردانی که خانههایی در انتظار بازگشتشان مانده است.آمار ماهانه نیز تصویر نگرانکنندهای ارائه میدهد: مردادماه با ۱۶ فوتی بیشترین و فروردین با ۴ مورد کمترین مرگها را به خود اختصاص دادهاند. در تقسیمبندی جغرافیایی، ساری با ۱۱ نفر، آمل با ۹ و بابل با ۵ فوتی بیشترین آمار را داشتهاند و شهرستانهای چالوس، سوادکوه و محمودآباد هر کدام تنها یک مورد فوتی گزارش کردهاند.نگاهی به سن قربانیان نیز هشداردهنده است؛ بیشترین فوتیها در گروه ۲۱ تا ۳۰ ساله با ۱۵ نفر ثبت شده و کمترین در افراد بالای ۶۱ سال با تنها دو مورد بوده است. به عبارت دیگر، جوانترین نیروهای کار، در بیشترین خطر قرار دارند؛ آنهایی که زندگیشان تازه شروع شده و آیندهای پر امید پیش رویشان بوده است.زنگ خطر برای ایمنی کارعباسی همچنین با اشاره به تعداد مصدومان گفت: در شش ماه نخست امسال، ۴۳۰ نفر شامل ۴۰۰ مرد و بقیه زن، بر اثر حوادث کار به مراکز پزشکی قانونی مراجعه کردند که نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۶ درصد کاهش داشته است.او تأکید میکند: این کاهش، هنوز برای توقف مرگهای کار کافی نیست و واقعیت این است که در بسیاری از کارگاهها، ایمنی هنوز رعایت نمیشود: کلاههای ایمنی استفاده نمیشوند، نردههای محافظ تنها روی کاغذ وجود دارند و کارگران بدون آموزش کافی در معرض خطر هستند.
وقتی کار، بهای جان میگیرد
مدیرکل پزشکی قانونی استان در ادامه گفت: ارزش نهادن به جان انسانها، رعایت استانداردهای ایمنی، آموزش مستمر کارگران و ایجاد نظام اطلاعرسانی از مهمترین راهکارها برای کاهش این فجایع است.در پس هر عدد، داستانی از یک زندگی ناتمام، خانوادهای در انتظار و امیدی که ناگهان خاموش شد، پنهان است.مرگ در محیط کار دیگر فقط یک حادثه نیست؛ نشانهای از ضعف نظارت، آموزش ناکافی و بیتوجهی به حقوق انسانی نیروی کار است.اگر امروز اقدام جدی برای پیشگیری انجام نشود، فردا این آمار دوباره با نامهایی دیگر، چهرههایی دیگر و اشکهایی تازه تکرار خواهند شد.
0 نظر